Home » Charley » Archief » Jaar 2011 » Juli 2011

Er was eens...

Dit korte sprookje gaat over een katje dat alleen de wijde wereld in wilde gaan. Maar het katje had nooit gedacht dat er een boze buitenwereld op haar zat te wachten. En het kleine katje wilde niet luisteren, alleen de boze wereld ingaan, veel vrienden maken, zich lekker overal laten zien en horen en dan zou er wel van haar gehouden worden.

Van respect? Ach dat moeilijke woord had ons katje nog niet geleerd, dat je respect moet verdienen als je zo graag bij de grote mensen wilde behoren. Dus ons katje zwaaide gedag naar iedereen.Poes_die_gedag_zegt_animatie Nee ze zou geen spijt krijgen van haar beslising. Zij zou de boze wereld wel even naar haar pootjes zetten...Maar ze had niet gerekend op een andere kat, een oude doos die haar tegenhield en die sprak tot de kleine kat: "wie denk jij wel dat je bent", je moet de wereld nog ontdekken en kan niet zomaar iedereen tot je vriendje maken!" 

"Hoezo", vroeg het kleine katje verbaasd "ik ben toch altijd aardig voor iedereen en bemoei me overal mee, geef zelfs antwoord voor anderen als die niet snel genoeg reageren, kortom wat mankeert er aan mijn manier van contact zoeken met de wereld om mij heen?"

De oude wijze kat keek meewarrig naar het zielig hoopje kat dat daar verbaasd zat te luisteren naar de wijze woorden van een oude wijze doos. "Ga toch terug naar je warme nestje, blijf lekker in je eigen mandje en val andere katten en katers en honden niet wakker, zij zijn geen partij voor jou" sprak de oude wijze klapkat.

De kleine eigenwijze kat dacht: "ik ga lekker toch door met mijn feestje en niemand houd mij tegen om mezelf te laten horen in die boze wereld, o zo." En met ferme stappen liep zij door, zo arrogant langs de oudere kat die in een deuk lag, want zij wist wel wat die kleine te wachten stond...Eenzaamheid, verdriet en pijn en door het niet luisteren naar die ouwe zou die klein nooit leren dat het verstandig is om te luisteren naar anderen, al was het alleen maar uit beleefdheid.

'Nou ja, dan moet je het zelf maar weten rooie, ik heb je gewaarschuwd, de wereld is niet wat het lijkt en de mensen nog minder. Maar ik wens je een goeie reis, ik draai me nog een keertje om en geniet van mijn schoonheidsslaapje, vaarwel." En met die woorden kroop de oude kat weer in haar mandje en met een big smile draaide zij zich nog eenmaal om....naar de camera..

 

Lachende_kat

Dit sprookje berust geheel op waarheid.......die oude kat ben ik.....

TOEN MIJN MAMMA WILMA NOG LEEFDE VAKANTIE.....DRAMA'S

 

 

Als een kat uitgelachen wordt geloof mij dat is geen pretje. En zeker niet door drie dozen die zelf als de dood zijn voor een bosmuisje van 4 bij 4 centimeter, volgens mij wastie echt niet groter!!Zal even bij het begin beginnen anders snap je er natuurlijk weer niets van, maar ik heb nog zo de dampen in. Dat komt alleen omdat die halve maanzaadbol van een Leny mij die muis afpakte. En er zat een leuk piepetje in jòh, wil je niet weten. Dat stuk speelgoed dat ik thuis heb klonk valser als die muis waar ik een bokswedstrijd mee had.

Luister, ik loop zoals gewoonlijk mijn chaletgrond te inspecteren, het is me nogal geen lap zeg en mama en Wilma zitten buiten, die Peen zat weer spellen te maken op een draagbare tikmachine binnen. Hoort Leen ineens “Kijk nou, wat heeft ie nou weer”! ’Nou had mijn eerste moeder Wilma al weinig lucht, maar verleden jaar toen het gebeurde had ze nog iets meer als nu dus het volume bereikte natuurlijk die bolle uit Zwolle. Mama Clau hangt over Wilma heen, want die zat op het trappetje voor het chalet in de zon en die lange eroverheen, zien ze mij knokken met een klein piepding.

Elke keer als ik dat ding een soejang gaf hoorde ik “piep piep”. En Wilma had dat natuurlijk gehoord, roept Clau erbij en die gelijk “Hé Leen Charly heeft iets bewegends en het piept” Wist ik dat het een bosmuis was, had nog nooit zoiets gezien, dus wat doe ik. Ik geef dat ding een rechtse directe, een linkse voor het eetgedeelte en dat ding lag maar de draaien, zodra die grijze op wilde staan knalde ik het weer neer met een uppercut. Hup liggen jij met je platte ponem. Leen pakt natuurlijk gelijk haar fliepsapparaat en denkt het shotje van haar leven te maken, Charley aan de speel met wat het ook is.

 

Maar rent die bolle naar buiten, hoort dat benauwde piepgeluid, gilt naar Claudy “pak een stokkie, het is een klein muisje, dat vind ik zielig"! Wist zij veel dat Claudy voor niets bang is behalve voor muizen, maar goed dat even terzijde. Wilma lag in een deuk, die kon je bij elkaar vegen. Ik vocht voor mijn bezit en Leen zat op haar hurken mij van die grijze muis weg te duwen. Nou Leen, vroeger opstaan ik kom toch steeds terug, want zodra zij mij wegduwde van die duffe droogstoppel die bijna in coma lag van de shock gaf ik onderwijl toch nog even een jetser tegen die grijze kanis aan

Maar wat ik er verder mee moest, dat wist ik even niet . Komt eindelijk Claudy met een takje aan, geeft dat aan Leen ( die alle leven dat dood gaat zielig vind) en muisje ligt even stil. Ik denk “Moet ik dat ding nou pakken of wegslingeren of wat?” Ja weet ik veel. De camera van Leen hing zielig aan haar pols en voorzichtig prikte zij in het kleine grijze ding dat muis heet. Staat die ineens op en rent zo snel dat ik het amper in de gaten heb, rent die asbak in een heel klein gaatje onder de wagen.

 

Nou dag muis, dag Leen bedankt. En Clau gelijk tegen Wilma “Kom we rijden even naar de dierenzaak, rattengif halen, direct zit er een muizennest onder de wagen en het stikt van de draden, wel afgedekt enzo. Maar mamma Claudy houd van zekerheid. Leen weer “Ach dat is toch zielig, moord je nou zo een heel nestje uit voor één muisje?” Ja Leen vind ik ook, laat lekker lopen ( hé ik ben het een keer met haar eens) Maar moeders wil is wet, dus het gif is gestrooid en vanaf die tijd heb ik geen muis meer gezien. Dat was vooor mij de eerste en laatste keer.

 

Toch vraag ik mij nog steeds af, wat had ik nou moeten doen als hij wakker was geworden na die zogenaamde comateuze aanval? Moet dat toch eens aan Kareltje uit Zwolle vragen, want die vangt altijd muizen en legt ze dan voor zijn vrouwtje neer. Dat weet ik, want ik hoor die hysterische sirene altijd gillen.Dan denk ik altijd dat het de eerste maandag van de maand is als de sirenes getest worden….

1871

Love en huggies van charley

Juli 2011