Home » Blogs » Archief » Jaar 2012 » December 2012

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

SCHRIJVERS EN ZO..

 

Tegenwoordig is elke persoon die in eigen beheer een dichtbundeltje uit laat geven, of een roman, goed of slecht een schrijver. Dat noemt men dan zo.

In mijn ogen ben je pas een schrijver/ster als je toch wel iets meer publiceert dan 1 boekje, zeker een stuk of 5 ( zoals ik dus) en bij 5 andere boeken meer dan 60 gedichten heb mee mogen schrijven in diverse boeken van diverse schrijvers onderling. Alles voor het goede doel. Dan heb ik het ( opschepster natuurlijk) nog niet over de twee bekroonde gedichten in twee verzamelboeken, alles voor het goede doel.

 

Een boek was een ongelukje mijnerzijds, men had een wedstrijd uitgeschreven voor gedichten, ik had daar helemaal overheen gelezen, had alleen gelezen dat je twee á drie gedichten in mocht zenden en dan zou een gerenomeerd jurylid ( waar ik persoonlijk nooit van gehoord had, maar dat even terzijde) al het werk bekijken en dan een long en shortlist maken.

 

Ik nog niets in de gaten, totdat mijn vrouw zei: "Jouw gedichten komen ook in het boek, je hebt ook gewonnen!"

"Ik heb nergens aan meegedaan,"antwoordde ik verbaasd, Maar goed, dat was ook de enige keer dat ik meedeed aan een wedstrijd.

Een goede site die ineens een wedstrijdelement erin gaat gooien, terwijl de site een lekker leesbaar iets voor iedereen moet kunnen zijn, die krijgt dan zo een clubmentaliteit, ook omdat vele bloggers graag bij elkaar op visite gaan ( ik beperk mijn bezoekjes tot klein. dan heb je nog wat te bepraten met elkaar) .

 

Je merkt ook dat vele schrijfsters veel van elkaar over nemen, als de een met een succesformule een site heeft gevonden en daar plaatst, veel gelezen wordt, geheid dat je dan gevolgd wordt. Ik vind het best, maar het toont bij mij toch weer aan dat een stukje jaloezie niet onbekend is in de schrijverswereld, jammer want ieder schrijft zoals het gebekt is.

Als iemand voor het eerst meld dat zijn/haar boek veerkrijgbaar is ben ik als eerste die hem/haar feliciteert, want wat is er leuker dan je eerste boreling in je handen te hebben. Bloed. zweet en ttanen, nachten op, telefoonwacht, nerveus, angst dat niets goed is, oftewel je hebt het niet meer. Maar eindelijk is jouw boek er, mag je er dan trots op zijn? Natuurlijk, altijd doen.

 

Maar teveel trots, zoals een paar boeken in een paar maanden en gaan kijken bij de stalletjes of je boek wel gepakt en bekeken wordt, ernaast gaan staan en dan zegggen dat jij de schrijfster bent??Gaat mij persoonlijk iets te ver. Nijgt mij teveel naar narcistisch gedrag. Dat het helaas ook is, want die boeken verkopen voor geen meter, vele gedichten zijn het lezen niet waard, een enkeling springt eruit.

 

Zo zijn er meer voorbeelden van mensen die zichzelf steeds maar profileren en zichzelf op de voorgrond zetten. Ik heb ervan geleerd/. Vroeger wilde ik mezelf bewijzen met elke dag een gekke blog te schrijven, waar mensen voor terugkwamen, waar men om kon lachen.

Gevolg was wel dat ik geestelijk oververmoeid raakte, omdat ik ook nog andere sites had en op uitnodiging voor twee sites en gedichten en ciolumns schreef. Omdat ik mezelf zonodig wilde bewijzen.

 

Nou, ik hoef mezelf niets meer wijs te maken, heb mijn 5 boeken in alle variaties afgeleverd, worden gelukkig nog goed verkocht, heb met 5 boeken mee mogen participeren waar ik trots op benen schrijf wanneer ik zin, trek en gelegenheid heb.

 

Het egoisme laat ik aan mijn collega's over. Die hebben het zo druk met zichzelf dat ze vergeten dat er ook anderen mensen zijn, die zij langzamerhand wegduwen van hun kant.

1266658966-1.large.gif

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

VERZOEKJE



 

Bijen_in_de_vorm_van_eenhartje_bewegend_1 Klopt er net een wesp aan mijn raam, vraagt ie of ik zo lief wil zijn om Charley een dagje binnen te houden, ze hebben het al zo moeilijk door het weer.Ik moet er even over nadenken, als ik nu al met een wesp ga lullen via mijn grote achterraam dan ben ik bang dat ik toch even met de dokter een afspraak moet regelen, en desnoods even doorsturen naar de siepegiater, want dasniegoe!! Maar het komt wel goed, ik heb dat wespje met zijn zielige ogen ( bekeken door een grote loep)  beloofd dat ik Charley vandaag maar binnen hield, het was toch rotweer

 

.Vraagt die brutale knakker ineens, of ik de siroop bij wil vullen in de wespenfles, want die is bijna op!!!!!!!!!!!!!Ja, de groeten, dat ding zit vol met lijken van zijn familie. En wie zegt mij dat ze echt aan het hemelen zijn?

Ha, ik ga echt die fles niet vullen, laat staan legen.Voor je het weet zit er een wespengolf achter mijn derriere aan, en ik heb maar een klein vijvertje waar ikzelf niet eens inpas.Dus áls ik moet vluchten is er voor mij geen weg om té vluchten…Dus wespie, Charley blijft binnen, maar ik ga niet naar buiten om jouw verzoek in te willigen…..Zieliege_bij

Je kan me wat, de groetjes

 

©LENY KRUIS

KETTINGROKERS.

De paria’s in deze wereld worden nu beschouwd onder de rokers. Kijk om je heen en je ziet schuw iemand een sigaret ergens buitenaf roken, zich beschaamd voor het gedrag. Waren de meesten onder ons geen rokende milieuvervuilers.

De oude mannen naast mij zaten heerlijk te keuvelen in het voorjaarzonnetje terwijl ik mijn boterhammen zat te nuttigen in mijn korte pauze die de baas mij bij wet moest schenken. Beide oude heren zaten aan een sigaar te lurken en te roddelen over het huis waar zij beiden woonden. Het bejaardentehuis waar roken zo verboden was, dat zij zelfs niet op het terrein mochten roken want het personeel had geen tijd om de asbakken te legen als er bezoek kwam die niet rookten. Dus werd ook dit gebied tot “niet roken”gebied verklaart.

Tot groot ongenoegen van de oudjes die nog wel een sigaar of sigaretje wilden nuttigen. Maar de directrice van het tehuis had als tegenargument gereageerd dat een wandeling door de stad en zeker door het park de sociale contacten ook een goede invalshoek zou geven voor de bejaarden, zodat zij ook nog eens andere mensen tegen zouden komen dan alleen hun eigen buren van het tehuis.

“Last van mijn sigarenrook vrouwtje?”, vroeg de ene oude man vriendelijk aan mij.

De misselijkmakende geur van de sigaar tegenover een heerlijke boterham won het van mijn beleefdheid naar de oude man toe. “Nee hoor, puf maar lekker door”, sprak ik vriendelijk en nam nog een
smakelijke hap die mij natuurlijk totaal niet smaakte, het leek wel gerookte ham die jam die ik erop had.

“Daar waar wij wonen mag er niet meer gerookt worden, dus worden wij overal verbannen. In het café, het koffiehuis, de broodjeszaak. We lijken verdorie wel een stelletje paria’s”, mopperde de andere man. Hij nam nog een diepe haal van zijn sigaar en de volle mep rook kwam mijn kant uit, midden in mijn gezicht.

 

Een hoestbui werd mijn deel, doch de heren keuvelden verder zonder naar mij om te kijken. Ze hadden hun plicht gedaan en netjes gevraagd of ik bezwaar had. Natuurlijk maakt het mij niet uit of iemand wel of niet rookt. Eerlijk gezegd mag het niemand wat aangaan waarom iemand zijn of haar lichaam vergiftigd met die rommel waar elke regering aan verdient. Maar diezelfde regering verbied het wel op som van zeer grote boetes.

 

Hoe tegenstrijdig kun je zijn. Doe dan die sigarenfabrieken dicht, sluit al die tenten, compenseer de sigarettenwinkeliers en zoek een andere melkkoe. Daarentegen verbied de regering dat hun volk mag roken waar men wilt, nog even en je mag in je eigen huis niet roken, omdat deverzekering niet uitbetaald bij brand in en om het huis. Al die verboden slopen door mijn hoofd toen ik zo die twee oudjes lekker zag lurken aan hun sigaar.


De blauwe donkere lucht van de nicotine bleef door de zon hangen, er stond geen wind en ik zat er middenin. Stak zowat de moord, maar verdomde het om toch een andere plek op te zoeken. Ik was het met die oudjes eens. Ze werden overal verbannen, iedereen die rookte. Te gek voor woorden, doch aan de andere kant zat die “maar” mij meer op de maag dan het mogen van roken.


Ikzelf was vroeger een stugge damper, 25 sigaretten op een dag waren niets voor mij. Maar na het wegbrengen van 3 van mijn geliefden die stierven door de gevolgen van het roken ben ik gestopt. Ik heb de gevolgen gezien van het roken en wilde er niet aan kapotgaan. Maar van de week hoorde ik dat er een goede vriendin ook aan haar laatste eindje toe is, gevolg door het roken. Straks loop ik achter haar kist. Nummer zoveel en er zijn er al zoveel gegaan,

“Echt geen last wijfie?”, vroeg de oude man naast mij nog eens voor de zekerheid.

“Nee hoor, gaat rustig uw gang.”
“Ja, zo word je oud meis, zo zie je maar weer. Verbannen uit je kamer, Verbannen uit je eigen omgeving omdat de heren van de regering, die zakkenvullers, zichzelf wél rookkamers bedeeld hebben in hun gebouwen, daar mag het wel. Hoezo discriminatie!”

Hij mopperde nog wat verder terwijl ik mijn lunchpakketje opruimde in mijn tas deed en opstond. Vriendelijk groette ik hen en stapte op mijn fiets richting werk, waar dus ook niet gerookt mocht worden.


Hoe ironisch is het leven. Alle geneugten des levens worden de mens afgetroggeld onder het mom dat het ongezond is. Nee, de auto is gezond, de drank is gezond, de rekeningen die de mensen in de bus krijgen die zijn gezond voor je hart maar niet heus. Alles wat lekker is daar ga je dood aan. Zelfs aan seks, ook daar kun je dood aan gaan.

 

Wie kan mij een sigaret geven? Ik ben er weer hard aan toe. Als ik dan toch door de pijp gaan laat mij dan eerst de voorzet geven door de sigaretjes weer te proeven. Ben ik ook maar een paria net als al die andere mensen die aangekeken worden alsof het aliens zijn wanneer zij buiten staan te roken alsof zij stiekem de wereld vervuilen. Nee hoor lieve rookmensen, dat doen die fabrieken wel die ons voorzien van al dat lekkers waar vet enzovoort inzit, dat weer slecht voor je hart is. Zal ik nog even doorgaan?


Toch maar niet, ik stop mijn fiets bij een sigarettenzaak, twijfel toch nog even maar stap af en duik de winkel binnen, haal een pakje sigaretten en vol genoegen ga ik voor de deur uitgebreid een sigaret opsteken.

De eerste haal kost mij een gigantische hoestbui, de tweede haal een draaierig gevoel en de derde haal begin ik weer te voelen wat ik al die jaren gemist heb. De macht van de sigaret. De macht van het “erbij horen.”

Nu hoor ik bij de paria’s die overal en nergens buiten staan te roken.

Peuken langs de goot, maar ook dit heeft toch weer een goed doel. Het is het goede doel voor de werkgelegenheid, want door al die sigarenzaken die over de kop zijn gegaan kunnen zij weer werken bij de gemeente om hun eigen peuken op te rapen. En zo is de cirkel weer rond.


Roken? Goed voor een ieder die meerookt, het houd de economie draaiende en het zal altijd een rokend gordijn blijven, want als je niet rookt drink je lekker veel alcohol en als je dat niet wilt kun je altijd nog aan de drugs, kortom alles is goed om elke vorm van euthanasie uit te voeren zo jij zelf wilt.


Nog even en je hebt geen dokter meer nodig. Alleen voor de doodverklaring. Ik maal er niet om, want dat is het laatste en enige zekerheid die ik heb. Als je dood moet, doe het dan met genoegen en geniet van elke dag die je gegeven is, op welke manier dan ook. Rook, eet, geniet en doe gewoon waar je zin in hebt. Dood ga je toch, alleen de verrassing blijft wanneer…Dus is het leven best wel spannend..

©LENY KRUIS

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

DE EEN GAAT EN DE ANDER STAAT AL KLAAR.

KASSA!!!!!!!!!!

camelia-in-de-sneeuw01.large.jpg

Terwijl de eerste sneeuw met bakken naar beneden valt is onze ouwe rakker van een Sint, toevallig  net met de boot vertrokken naar het arme Spanje.

Met zijn zwarte pietermannen natuurlijk, verschil mag er niet zijn.

 

hond-en-kat-gif-sint-en-piet.large.gif

De Kertstman is al lang in aantocht, al voordat de Sint met zijn pepernoten strooide in de winkels, lagen de ballen van die andere oude man al in de schappen van de winkeliers die vooral wilden laten weten dat de dure maand in aankomst was.

En dat in een tijd van crisis.

Het mag wat kosten, wat te denken van het vuurwerk dat met miljoenen straks op oudjaar de lucht in gaat? Wat te denken van al die kneuzen die de klos zijn met de brandwonden en andere enge gevolgen van het vuurwerk?

Dan moeten we zeker de dieren niet vergeten.

En dan moeten we vooral niet denken dat de Zorgpremie weer even gaat stijgen de komende jaren, alleen al doordat alles zo duur wordt.

Ja, logisch als een staatssecretaris al zijn zakken vult met gemeenschapsgelden is het logisch dat het klootjesvolk ( wij dus) denken, krijg de dalles maar, ik gooi ook wat stuk uit mijn eigen portemonee, volgend jaar kan het misschien niet meer.

 

En we gaan weer massaal naar de kerk toe, gewoon voor de sfeer, of gewoon je zonden opbiechten die je het hele jaar voor jezelf hield.

Doe maar rustig aan hoor, God heeft je toch wel gezien.

kerkraam.large.jpg

Het hoort een gezellige maand te worden, vol van nostalgie, van gemeende groeten en tranen van gemis van het afgelopen jaar. Ik persoonlijk doe niets aan kerst, mijn vrouw en ik hebben weinig te vieren zonder mensen om ons heen, zij zijn er niet meer.

Bij ons is het iedere dag kerst, lekker eten, af en toe een klein geschenkje aan elkaar geven, zomaar spontaan, daar hoeven wij geen boom voor op te zetten, wij zijn natuurfreaks hoor.

 

Voor kinderen is het natuurlijk een groot geheel aan uitpakfeest, de dure cadeaus moeten en zullen de voorrang kriijgen vóór de blokken doos, of het familiespel.

Persoonlijk ga ik toch voor het familiespel, dat wij soms ook wel eens doen hoor, gezellig, drankje erbij, hapje erbij, dan lekker kaarten, heerlijk valsspelen om de sfeer gezellig te houden...

 

Wij schrijven nooit kerstkaarten, toen ik pas bij mijn vrouw was, waren 80 á 90 binnengekomen kaarten gelijk een stuk nieuw behang aan de wand. Als we er nu 4 krijgen is het veel. Het is ook niet meer te betalen, dus via de digitale snelweg dan maar, is goedkoop en bij je abbonement inbegrepen.

 

Ik wens jullia alvast fijne en gezellige feestdagen, geniet van elke dag, blijf gezond, kijk uit met vuurwerk en ik blijf jullie vervelen met mijn blogs, oke???

kerstman-is-de-weg-kwijt.large.jpg

Die is dus de weg kwijt, zal hem even de andere kant uitsturen,

kerstslinger-a01-1.large.gif

 


December 2012