Home » Gedichten » Archief » Jaar 2013 » Augustus 2013

****************************************************************************************

 

Armoede in den koude.

 

sprokkelhout en donderslagen
is het al zo laat
wat kan ik nu dan nog dragen
ik heb het al zo koud

de winter is gekomen 
de herfst die is gegaan
hoe had ik kunnen dromen
dat de herfst maar door
zou gaan

sprokkelhout en donderslagen
wat is het toch weer laat
ik moet zorgen voor die lege magen
voordat de huisbaas voor
den deure staat

ook de sint moet ik verzinnen
want de kinderen zijn nog klein
en alles hier van binnen
hoort voor de kleintjes te zijn

wij zijn arm in deze winterkou
maar gelukkig een gezin
die nog zeggen : ik hou van jou"
daar kan geen armoe tegenin

sprokkelhout en donderslagen
de winter wordt nu wel wit
ik zal de lasten moeten dragen
van het gezin ondanks mijn spit
zal ik

sprokkelhout verzamelen
voor de warmte in de stoof
en zal de winter vol verlangen
van de kinderen om mij heen
behagen en met liefde behangen
zodat zij niet alleen
hoeven te zijn

want hartje winter is genadig 
voor hen die het verdragen
daarom ben ik ook zo aardig
om mijn gezin te behagen

zonder armoe in de winter
zonder schuld en zonder lege maag
want een kind, je vind er
niet veel aan, maar ik vraag
lieve winter blijf nog even weg
het liefst nog vandaag.

 

©

leny kruis

Augustus 2013

****************************************************************************************

 

Het zoete gevoel van

liefhebben

van leven

want vandaag is de

dag, die je morgen

niet meer kunt

beleven

nee heb geen spijt

laat het niet

sudderen

in het hart

want de zoete gevoelens

van vandaag

heb je

morgen

om te

koesteren.

 

 

1-1.large.gif

 

Moet dat zo?

 

kip-eten.large.jpg

 

Je zult maar als kip geboren worden

De warme handen van de mens

Grijpen de winst

Gelijk uit het stro

Zo onder mijn moeder

Vandaan

Waar zal mijn ei nou

Weer heengaan?

Heb ik hierom gevraagd

Heb ik hierom mijn moeder

Tot het uiterste uitgedaagd

Om mij open te laten breken

Om eigenlijk te smeken

Laat mij leven zoals

Het hoort

Hier in dit harde Wereldse nare

Oord.

Ik wil mijn familie kunnen horen

Zien en voelen, ruiken

Met mijn snavel de grond

Doorboren

Om dan de zoeken in de

Struiken

Naar verloren zaadjes van

Wat wij krijgen

Maar de mens moet zo nodig

De eitjes aaneen rijgen

Om de centen te tellen

En de kip te ontvellen

Ik ben tegen alles wat

Pijn kan doen

Maar geloof mij

Het blijft bij een

Visioen.